Mijn Verlies & Leven

Mijn verlies

Op 32-jarige leeftijd werd ik weduwe. Mijn toenmalige echtgenoot, mijn grote liefde en vader van mijn kinderen, maakte een einde aan zijn leven. Totaal onverwacht. De wereld stond stil en ik begreep niet hoe mijn leven in één klap zo verwoest kon zijn. Met onze zoon en dochter van 4 en 2 jaar oud bleef ik achter. Ik werd geconfronteerd met gevoelens die ik niet van mezelf kende. De weg door het land van rouw bleek een barre tocht. Ik heb vastgezeten in de modder, geschreeuwd in de leegte en licht gezocht in het donker. Vallen en opstaan. Steeds weer. Ik heb het diepe dal van verlies leren kennen. Maar ik heb daarna ook mijn innerlijke kracht ontdekt. Dat ging niet vanzelf. Het vroeg een intensieve tocht langs oude pijn en diepgewortelde onzekerheid. Ik leerde praten met het kleine meisje in mezelf. Ik hervond mijn kleur en leerde mijn intuïtie weer kennen. Dit bleken mijn innerlijke schatten. Inmiddels heb ik het leven weer lief, leef ik samen met een nieuwe grote liefde en ben ik dankbaar voor wie ik ben en wat ik heb. Dit delen met de wereld is een diep verlangen en een groot geschenk!

Verlies&Leven Symbool 50%

Mijn Leven

Vóór het overlijden van mijn man heb ik nooit heel bewust stilgestaan bij mijn liefde voor het leven. De mogelijkheid níet van het leven te houden kende ik eigenlijk niet. Pas toen het mijne volledig op zijn kop kwam te staan, besefte ik hoe groot de worsteling met het leven kan zijn. In de eerste plaats omdat mijn man zelf een einde aan zijn leven had gemaakt. Hoe was dit mogelijk in ons fijne leven, met onze oneindige liefde en prachtige kinderen? Ik vroeg me af of zijn dood mijn schuld was. Hoe kon ik gemist hebben dat hij het leven niet meer zag zitten? Het raakte me diep. Als vrouw, als moeder, als mens. Paradoxaal genoeg zorgde mijn eigen gevoelens ervoor dat ik opeens begreep dat je het leven kunt verafschuwen. Dat je zou willen dat er geen nieuwe dag meer komt. Omdat ik zelf opeens verlangde naar het einde van de wereld. Hoopte dat mijn ellende zou stoppen te bestaan, zelfs als dat het einde van mijn eigen bestaan zou betekenen. Liefde voor het leven was opeens niet meer vanzelfsprekend. De diepte van dit gevoel zorgde er ongeveer twee jaar na het overlijden van mijn man voor dat ik de zorg voor mijn kinderen voor een periode aan anderen over heb gelaten. Ik had een belangrijke zoektocht naar mijn liefde voor het leven én mezelf te maken. Met een gebroken moederhart, maar met groot vertrouwen in wat mij te doen stond, zorgde ik voor een liefdevolle plek voor mijn kinderen. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik hen uit handen gaf, want ik hield de regie en verbinding. Maar de continue zorg en verantwoordelijkheid kon tijdelijk niet samengaan met de verantwoordelijkheid die ik voor mezelf te nemen had. Tot op de dag van vandaag kan ik huilen om deze periode en tegelijkertijd trots zijn op de weg die wij gingen. Het heeft gebracht wat ik voor ogen had: het heeft mijn liefde voor het leven goed gedaan, waarna ik weer ten volste moeder voor mijn kinderen kon zijn.

IMG_3284

Margot vertelt ook open over haar verlies in de media.