Zullen we over de dood praten?

Eind 2011 klopte de dood genadeloos op de deur van mijn zorgeloze leven. Met mijn man
en twee jonge kinderen, een leuke baan en veel lieve mensen om mij heen lachte het leven mij toe. Niets kon mij gebeuren. Het bleek echter zo anders. Op een doodgewone vrijdag in november werd ik in één klap weduwe. Mijn man had zich van het leven beroofd. Onverwacht. Niemand had het zien aankomen. De tijd stond stil, mijn leven lag overhoop. Opeens regeerde de dood mijn leven. Ik voel me geroepen nu op te roepen tot het gesprek over de dood. Om diverse redenen. Lees Meer

Samen zijn we jarig

Ze was buiten aan het spelen, toen ze haar vader aan zag komen lopen. Vreemd, dat gebeurde nooit. Meteen voelde ze aan dat hij niet zomaar naar haar toe kwam. Zijn ernstige blik vertelde dat ook. Ze begreep er niets van. Pas toen hij zei “Ik moet helaas weer naar het ziekenhuis” wist ze waarom hij het haar persoonlijk kwam vertellen. Want het zou betekenen dat hij op haar verjaardag in het ziekenhuis zou liggen. Lees Meer

KerstMis

Kerstmis staat voor de deur. Misschien als een enorme berg om tegenop te zien, misschien als dagen waar je (inmiddels) weer van kunt genieten. Ongetwijfeld zijn het dagen die raken. Raken aan je gemis… Lees Meer

Rouwen en opvoeden

“Ik huil me nog liever kapot!”, schreeuwt hij vanuit zijn tenen. Woorden van frustratie en boosheid. Wat hij voelt is groot en overweldigend. Terwijl ik hem probeer af te leiden, geeft hij me te kennen dat hij niet kán stoppen met huilen. Mijn tienjarige zoon schreeuwt letterlijk om begrip. Mama, blijf bij me. Dat is wat hij wil. Zodra ik hem zeg dat ik niet wegga, bedaart hij. Tranen branden in mijn ogen. Ik huil van binnen om zijn onmacht. En om de steek die ik in mijn hart voel. Ik had meteen het juiste willen doen… Lees Meer

“Papa heeft het zelf gedaan.”

Ze waren nog zo jong. Vier en twee jaar pas. Ik had ze net verteld dat papa dood was. Hoe kon ik in godsnaam ook nog vertellen dat hij die dood zelf had opgezocht? Dat het geen domme pech van een ongeluk of een hartaanval was geweest, maar zijn eigen voetstappen richting die trein? Mijn moederhart wilde hen beschermen. Dood was al onbegrijpelijk genoeg in hun jonge leven. Zelfdoding wilde ik het liefst buiten hun deur houden. Maar daarvoor was het te laat. Hun vader stierf de dag daarvoor zielsalleen op het spoor. Geen weg meer terug. Dus wachtte mij deze onmenselijke taak.

“Papa heeft het zelf gedaan.”

Lees Meer

Afscheid

“Dat raden we u ten zeerste af. Zijn lichaam is ernstig verminkt.” Dit was het antwoord op mijn vraag of ik mijn echtgenoot nog mocht zien. Ik knikte begripvol. Dat de rechercheur me met zijn antwoord iets belangrijks ontnam, besefte ik nog niet. Ik zat namelijk als verdoofd op de bank. Hij was dood. Mijn geliefde, de vader van mijn kinderen. Verpletterd op het spoor. Ik kreeg slechts zijn kapotte bril en sleutelbos. Het ontbrak me aan moed en helderheid. De boodschap van de rechercheur nam ik klakkeloos aan. Ik zou geen afscheid nemen van mijn overleden geliefde. Die avond stierf er ook iets in mij.

Lees Meer

De poort van jouw hart

Eindelijk. Vandaag ga je schaatsen. Al de hele week kijk je uit naar deze dag. Vorig jaar schaatste je voor de allereerste keer. Wat genoot je. En wat ging het je makkelijk af. Als een ervaren schaatser gleed je over het ijs, met een brede lach van trots en blijdschap. Sportieve meid. Vaak op skeelers naar school, veel leuker dan op de fiets. Regelmatig wil je horen van wie je je sportiviteit hebt. Je weet het allang. Maar elke keer glimlach je trots als ik nogmaals vertel dat je dat van papa hebt. Je hebt het nodig te horen dat je op hem lijkt, dat je dingen doet zoals hij ze deed. Zoals het snoepen van de kaasrandjes. Die randjes die iedereen weggooit, maar waar jij het plastic vanaf trekt, om vervolgens dat heerlijke stukje kaas op te peuzelen. Precies zoals papa dat deed.

Lees Meer